Wymiarowa struktura Wszechświata w modelu czysto mechanicznym nie jest stacjonarną tarczą 2D, lecz trójwymiarowym, zamkniętym mechanizmem zegarowym osadzonym na powierzchni torusa. Odrzucenie klasycznego błędu masocentryzmu pozwala wyznaczyć osiowy punkt zerowy układu w miejscu największego ciśnienia — Pustce Kosmicznej (oku wiru).
Ciąg repunitów (R_n) określa bezpoślizgowe przełożenia zębate na jednym wale obrotowym. Każdy wyższy szczebel stanowi całkowitą wielokrotność obrotu podstawowego zęba słonecznego (R_2 = 11 lat):
| Repunit | Wielokrotność Cyklu | Poziom Mechaniczny | Czas Pełnego Okresu |
|---|---|---|---|
| R₂ (11) | 1 cykl bazowy | Słońce (Ząb taktujący) | 11 lat |
| R₃ (111) | 111 cykli | Układ Słoneczny | 1 221 lat |
| R₄ (1 111) | 1 111 cykli | Ramię Oriona | 12 221 lat |
| R₅ (11 111) | 11 111 cykli | Galaktyka | 122 221 lat |
| R₆ (111 111) | 111 111 cykli | Tarcza Główna Wszechświata | 1 222 221 lat |
Klasyczna płaska tarcza zegara tworzyłaby zwarcia fazowe, uniemożliwiając rozwój. Aby połączyć stałą zamkniętą koła ze stałym ruchem ewolucyjnym (11), ścieżka obrotowa nawija się na powierzchnię torusa:
Zegar zamyka się topologicznie po przebyciu pełnego cyklu R_6 (1\ 222\ 221 lat) — linia śrubowa powraca dokładnie w punkt startowy na powierzchni torusa.
Ruch przestrzeni jest jej immanentną cechą — siła napędowa istnieje sama w sobie. Kluczowym elementem mechanizmu nie jest zewnętrzny napęd, lecz sprężyna balansu (wahadło) regulująca tempo przepływu.
Sprężyna Balansu = Regulator częstotliwości (wahadło) dozujący przepływ kinetyczny pomiędzy Pustką a Obwodem.
Gdy strumień dąży do Pustki, zakrzywienie helisy 11 stawia opór i odrzuca go z powrotem na obwód torusa. Wychylenie i powrót strumienia tworzą stabilną oscylację — cykliczne „cyknięcie” kosmicznego balansu, które zamienia ciągły ruch w precyzyjnie skwantowany takt zegara.