Zamiast szukać protonu w tablicach, definiujemy warunki geometryczne w Holosferze Rezonansowej. Przyjmujemy mapę topologiczną pola:
Pole musi spełniać warunek brzegowy \(\Phi(x) \to \text{const}\) dla \(|x| \to \infty\). To sprawia, że przestrzeń fizyczna staje się topologicznie równoważna sferze \(S^3\).
Wyliczamy całkę Hopfa, która określa "ilość zawęźlenia" pola. Dla protonu wybieramy najniższy stabilny, niezerowy stan:
To jest nasza "jednostka strukturalna". Każde inne rozwiązanie (np. \(Q=2\)) będzie miało inną masę.
Masa (M) jest sumą napięć pola potrzebną do utrzymania skręcenia \(Q=1\). Używamy Lagrangianu operacyjnego:
Gdzie \(\alpha\) to sztywność gradientowa, a \(\beta\) to opór skrętu tła Holosfery.
Ważne: Wartości \(\alpha\) i \(\beta\) są wyliczane z gęstości tła Holosfery (energii próżni), a nie dopasowywane do protonu.
Szukamy takiej konfiguracji pola \(\Phi(x)\), która minimalizuje energię \(M\) przy zachowaniu \(Q=1\). Wykonujemy wariację:
Wynikiem jest konkretna funkcja rozkładu pola (soliton), która posiada unikalny promień \(k\) oraz intensywność cyrkulacji \(n\).
Podstawiamy wyznaczoną funkcję \(\Phi_{opt}\) do wzoru z Kroku 3. Wynik całki to masa spoczynkowa:
Obliczona w ten sposób wartość jest predykcją modelu. Jeśli zmierzone w laboratorium \(m_p\) zgadza się z wynikiem całki, model RGW uznaje się za skalibrowany z naturą wszechświata.